งดความไว้ครั้งหนึ่งก่อน แต่ทว่า ให้คิดอ่านจับไทยกองทัพซึ่งมาตั้งอยู่เมืองเมาะลำเลิ่งส่งมาให้ได้บ้าง จึงจะเห็นจริง ถ้ามหาบพิตรมีหนังสือได้ดังนี้ ดีร้ายหัวเมืองทั้งปวงจะสดุ้งตกใจกลัว ก็จะกลับใจคิดอ่านจับไทย ก็จะเกิดอริวิวาทกับไทย ทางไมตรีก็จะขาดกัน เมื่อทัพพระเจ้ากรุงศรีอยุทธยายกมา ก็จะได้เปนรั้วขวากรั้วหนามกันให้ช้าลงไว้ ประการหนึ่ง มหาบพิตรจงบำรุงช้างม้าเอาใจรี้พลไว้ให้รื่นเริง ถ้าได้ข่าวว่า ทัพกรุงพระนครศรีอยุทธยายกล่วงแดนมาเมื่อใดแล้ว จงเร่งยกพลไปเมืองหงษาวดี ทำทีว่าจะมาช่วยงานพระราชสงครามให้ไว้ใจ แล้วเข้าปลอมปล้นเอาเมืองหงษาวดี เชิญเสด็จพระเจ้าหงษาวดีแลกวาดครัวอพยพไพร่พลเมืองเข้าปลาอาหารมาเมืองตองอูให้สิ้น ถึงมาทว่าทัพพระนเรศวรยกติตดามมาถึงเมืองตองอูก็ดี เมื่อแลเราตัดเสบียงอาหารเสียได้สิ้นแล้ว ก็ในจะเลิกทัพกลับเอง ถ้าศึกกลับไปแล้ว พระเจ้าหงษาวดีก็อยู่ในเงื้อมพระหัดถ์ พระองค์ก็จะสิทธิขาดขึ้นกว่าเก่าร้อยเท่าพันทวี จะคิดประการใดก็จะสำเร็จ แลซึ่งอาตมภาพว่ามาทั้งนี้ มหาบพิตรจะเห็นดีชั่วประการใท พระยาตองอูมีความยินดี กราบนมัสการแทบบาทพระมหาเถรแล้ว ๆ เล่า ๆ แล้วว่า พระผู้เปนเจ้าคิดดังนี้ ดังเทพยดาเอาแว่นแก้วมาส่องให้สว่างเห็นทั้งกลางวันกลางคืน พระคุณนั้นหาที่สุดมิได้ พระมหาเถรจึงว่า มหาบพิตรเร่งมีหนังสือไปเถิด ถ้าขัดสนไปภายน่า จึงให้ไปบอก อาตมภาพจะช่วย แล้วพระมหาเถรก็ลาไปอาราม รุ่งขึ้น พระยาตองอูก็แต่งหนังสือตามถ้อยคำพระมหาเถรว่า ให้คนถือไปประกาศแก่หัวเมืองทั้งปวง.
หน้า:พงศาวดาร (หัตถเลขา) - ๒๔๕๕ (๑).djvu/267
หน้านี้ได้พิสูจน์อักษรแล้ว
๒๐๔
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/86/%E0%B8%9E%E0%B8%87%E0%B8%A8%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%94%E0%B8%B2%E0%B8%A3_%28%E0%B8%AB%E0%B8%B1%E0%B8%95%E0%B8%96%E0%B9%80%E0%B8%A5%E0%B8%82%E0%B8%B2%29_-_%E0%B9%92%E0%B9%94%E0%B9%95%E0%B9%95_%28%E0%B9%91%29.djvu/page267-1024px-%E0%B8%9E%E0%B8%87%E0%B8%A8%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%94%E0%B8%B2%E0%B8%A3_%28%E0%B8%AB%E0%B8%B1%E0%B8%95%E0%B8%96%E0%B9%80%E0%B8%A5%E0%B8%82%E0%B8%B2%29_-_%E0%B9%92%E0%B9%94%E0%B9%95%E0%B9%95_%28%E0%B9%91%29.djvu.jpg)