หน้า:พงศาวดาร (หัตถเลขา) - ๒๔๕๕ (๑).djvu/58

หน้านี้ได้ตรวจสอบแล้ว
(๒๐)
ให้สมเด็จพระเอกาทศรฐยกกองทัพออกไปปราบพระยาศรีไสยณรงค์
น่า
๑๙๒
ได้เมืองตะนาวศรี จับตัวพระยาศรีไสยณรงค์ได้
๑๙๕
เจ้าเมืองเมาะลำเลิงวิวาทกับเจ้าเมืองเมาะตมะ เจ้าเมืองเมาะลำเลิงสวามิภักดิ์ ขอกองทัพยกไปช่วยป้องกันเมือง
๑๙๖
แต่งกองทัพไปช่วยรักษาเมืองเมาะลำเลิง
๑๙๖
พระสุธรรมราชาราชบุตรนักพระสัฎฐาได้เปนพระยาลแวก
๑๙๗
พระยาลแวกสวามิภักดิ์
๑๙๗
เตรียมกองทัพไปตีเมืองหงษาวดี
๑๙๙
กองทัพเจ้าพระยาจักรียกไปตั้งที่เมืองเมาะลำเลิง
๒๐๐
เมืองตองอูแลหัวเมืองมอญอิกหลายเมืองสวามิภักดิ์
๒๐๐
พระมหาเถรเสียมเพรียมบอกอุบายให้พระยาตองอูคิดตั้งตัวเปนใหญ่
๒๐๑
พระยาตองอูยุให้หัวเมืองมอญแตกกับไทย
๒๐๕
พวกมอญหลงอุบายพระยาตองอู จับไทยที่ออกไปเกี่ยวเข้า
๒๐๕
เจ้าพระยาจักรีจะเร่งเอาผู้ร้ายมอญกับเจ้าเมืองเมาะลำเลิง เจ้าเมืองเมาะลำเลิงเอาใจออกหาก อพยหนี
๒๐๖
มอญที่สวามิภักดิ์เกิดเปนขบถ
๒๐๗
เสด็จยกทัพหลวงไปเมืองเมาะตมะ
๒๐๘
พระยาตองอูยกไปรักษาเมืองหงษาวดี
๒๑๒